John Geurts

Tijdens de eerste Indië-herdenking in de tuin van mijn werkgever (APG) ben ik enthousiast geworden om iets voor of met de stichting Waringin te gaan doen. Toen ik gevraagd werd om lid te worden van de initiatiefgroep heb ik niet lang hoeven na te denken. Als geboren en getogen Limburger heb ik geen Indisch bloed maar mijn kinderen inmiddels wel. Mijn vrouw is de dochter van een Indische moeder die destijds gerepatrieerd is naar Nederland. Haar oma (Guusje) was toen de “regelaar” en heeft ervoor gezorgd dat de hele familie tijdig in veiligheid gebracht werd tijdens de Bersiap-periode. Inmiddels ben ik meer dan 30 jaar getrouwd en zijn mijn zonen allebei op zoek gegaan naar een deel van hun roots. De oudste woont inmiddels al zeven jaar in Jakarta en heeft daar een bedrijf opgericht en de jongste woont nog thuis maar heeft na diverse bezoeken aan zijn broer nu ook een relatie met een meisje uit Bandung. Zelf spreek ik een redelijk woordje Bahasa hetgeen ik van familie en vrienden heb geleerd en als Belanda kesasar ben ik een liefhebber van de Indische keuken. Tijdens mijn (jaarlijkse) reizen naar Indonesië probeer ik zoveel als mogelijk te leren van de taal, cultuur en de adat welke nog steeds van invloed zijn op de Indische cultuur.

 

Het in stand houden van een stuk historie rondom de Nederlands Indische gemeenschap vind ik belangrijk. Voorkomen moet worden dat dit stuk geschiedenis, waaruit veel lessen kunnen worden getrokken, verwatert. Huidige en toekomstige generaties moeten weten van het hoe, waarom en wat er speelde in het voormalig Nederlands Indië en hoe de Indo’s hebben laten zien hoe een succesvolle integratie verloopt. De jaarlijkse Indië-herdenking op 15 augustus valt samen met de verjaardag van wijlen oma Guusje en is ook voor mij persoonlijk een mooi moment om weer stil te staan bij de ontberingen die de eerste generatie Indische Nederlanders heeft moeten doorstaan. Hopelijk slagen we er in om het collectief geheugen dat nu nog aanwezig is bij de Indo’s in Nederland de plek te geven die het verdient zodat het kan worden overgedragen van generatie op generatie.

Evert Scipio

Geboren 22 mei 1948 in Buitenzorg (Bogor).

Met mijn ouders en 4 broers in 1954 met MS Willem Ruys naar  Nederland gekomen.

De eerste maanden in Nederland doorgebracht in een pension in Deurne, daarna verhuisd naar Hoensbroek (Hotel Amicitia) waar wij ongeveer 2 jaar verbleven totdat wij een woning toegewezen kregen in de gemeente Nieuwenhagen (Landgraaf).

Via een neef van Andrè Simon, Rob Crompvoets (voormalig lid Initiatiefgroep Stichting Waringin) hoorde ik van de activiteiten van de Stichting. De door deze Stichting ontplooide initiatieven om o.a. de koloniale geschiedenis in Nederlands-Indië meer bekendheid te geven en het organiseren van een brede jaarlijkse herdenking voor alle slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de Onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië, hebben mijn interesse gewekt.

Begin 2019 heb ik mij als vrijwilliger gemeld bij de Stichting en in november 2019 ben ik toegetreden als lid van de Initiatiefgroep van Stichting Waringin en wil daarbij actief een steentje bijdragen om de doelstellingen van de Stichting te blijven realiseren.


peter heuperman

Erelid

Peter is op 15 juli 2020 benoemd als erelid van Waringin

Eind vijftiger jaren naar Nederland gerepatrieerd en in Zuid-Limburg mijn vaderland gevonden. Mijn moederland is en blijft Indië of Indonesië zoals het nu heet.  Het Indië van mijn ouders en voorouders bestaat niet meer. En toch ben ik Indisch of Indo, een kind van een land dat niet meer bestaat.  Het wordt tijd, dat de Nederlandse samenleving gaat begrijpen wie wij zijn en daarmee ook hun eigen geschiedenis gaan begrijpen. Vierhonderd jaar koloniale geschiedenis kan men niet ontkennen.  Als Indische Nederlander heb ik er schoon genoeg van om steeds te moeten uitleggen, dat ik geen Indonesiër ben.  Ik heb Europees en Maleis bloed in mij. 

Om te beginnen wil ik me inzetten voor een Indië monument en herdenking in Zuid-Limburg, daarna de verbinding maken met de Nederlandse geschiedenis.  De vragende ogen van komende generaties hebben recht op eerlijke antwoorden.